Навіны » Беларусь » 5 лютага 2009 а 6⁴⁵

Публіцыст Сяргей ДУБАВЕЦ баіцца стаць гомікам

Журналіст і публіцыст Сяргей ДУБАВЕЦ на сайце «Белорусских новостей» напісаў сваё меркаванне адносна таго, што першая беларуская газета «Наша Ніва» ўзяла інтэрв′ю ў беларускага гей–актывіста Аляксандра ПАЛУЯНА. Тэкст ягонай гэстэрыкі мы прыводзім ніжэй, адзінае, што яскрава зразумела, сп. Дубавец вельмі баіцца падхапіць ад Палуяна і іншых геяў іх гомасэксуалізм і гэтаксама як і яны стаць гомікамі. Тое, што многім «змагарам» з беларускай апазіцыі часта бывае начхаць на свабоду слова, сходаў і іншыя свабоды — вядомы факт. Сяргей ДУБАВЕЦ — яшчэ адзіны яскравы таму прыклад, які сумяшчае ў сабе жаданні атрымаць свабоду і пазбавіць гэтай свабоды іншых. А «Нашай Ніве», безумоўна, паважуха.

Беларускі гей–актывіст Сяргей АНДРОСЕНКА супакойвае Сяргея ДУБАЎЦА: «Праблема прапаганды гамафобіі высасана Дубаўцом з пальца. Гомасэксуальнасць — гэта не хвароба і тым больш не заразная. Хвароба Даўна і рак, як і іншыя, — гэта хваробы, яны перашкаджаюць арганізму нармальна існаваць. Таму яны і лічацца хваробамі. А вось гомасэксуальнасць у чыстым выглядзе не замінае чалавеку быць паўнавартасным і здаровым, сацыяльна адаптыўным і карысным у грамадстве. Таму яе ўласна даўно не лечаць. І хваробай не лічаць. А вось геям, у сілу тых абставін, якія склаліся ў патрыярхальным грамадстве з распаўсюджваннем аўраамічных рэлігіяў, традыцыяў і міфаў, неабходная сацыяльная адаптацыя. Таму што гамафобнае грамадства прымушае геяў негатыўна сябе ўспрымаць, весці найцяжкае падвойнае жыццё. І як следства гэтыя фактары выклікаюць мноства псіхалагічных праблем, якія перашкаджаюць чалавеку весці паўнавартаснае й здаровае жыццё ў грамадстве без скажэння сваёй натуры і псіхікі. Сяргей Дубавец працуе на гамафобію і спрабуе выставіць геяў - гомікамі і нікчэмнай часткай у грамадстве, якую трэба сарамліва ўтойваць».

Сяргей Дубавец. СВАБОДА. «Наша Ніва» і гомікі

Першая беларуская газэта хоча быць першай ува ўсім. Але так не бывае. Трэба выбіраць паміж супрацьлеглымі кірункамі: нацыянальнай асьветай і прапагандай гомасэксуалізму. Інакш парвецца месца, на якім сядзяць. «Наша Ніва» выбірае другое.

У разьдзеле «Рэдакцыя рэкамэндуе» — «Калі ўсе ведаюць, што я гей». Чытачы слухаюцца. У разьдзеле «Самае чытанае» — «Калі ўсе ведаюць, што я гей». Пачытаў — выкажыся. Самы камэнтаваны матэрыял — вы ўжо здагадаліся, які.

Герой публікацыі — маладзён, які стаў героем, калі публічна заявіў, што ён гомасэксуаліст і атрымаў за гэта адтэрміноўку ад войска. Ён зрабіў гэта, каб у войску зь яго ня зьдзекаваліся. (Напэўна, у беларускай арміі геяў змушаюць да традыцыйнага сэксу?)

Не, ён не займаецца прапагандай сваёй арыентацыі. Але на пытаньне «Які ён, сёньняшні гей?» адказвае: «досыць адукаваны, вольны чалавек, які любіць мастацтва». Ці пасьля гэтага яшчэ хтосьці з маладых людзей ня хоча стаць геем? «Рэдакцыя рэкамэндуе».

Ня ведаю, што за мажоры цяпер працуюць у «НН», але дакладна скажу, што гадоў дзесяць таму сэксуальная арыентацыя там ніяк не ўплывала на ацэнку чалавека, не рабіла зь яго героя і не была прадметам асаблівай увагі журналістаў і чытачоў. Але прыярытэты зьмяніліся. Магчыма, гэта зьвязана з агульным здрабненьнем іншых тэмаў — культуры, асьветы, асобы. І цяпер на першае месца выходзіць бульварны кшталт — «Прэм′ер–міністрам Ісландыі стала палітык–лесбіянка» (відавочна, у гэтым яе антыкрызысная праграма?).

Не магу не пагадзіцца са словамі новага расейскага патрыярха, які на пытаньне «Ці вы супраць гомасэксуалізму?» адказаў «Я супраць прапаганды». Прапаганда — жанр «нізкіх» СМІ — партыйных альбо бульварных, якія замест асьветы клічуць публіку ў цемру нагавіц. Там жа бог мой колькі ўсяго і як цікава!..

У Беларусі ёсьць праблема з гомасэксуалізмам, але яна выглядае зусім ня так вясёлкава, як на Захадзе, і прапагандай не вырашаецца, а толькі ўскладняецца.

У сярэдзіне 1990–х у Менску адно за адным адбылося некалькі зьверскіх забойстваў дзеячоў культуры. Я паслаў карэспандэнта да сьледчага. Карэспандэнт вярнуўся ні з чым. Маўляў, гэта разборкі гомікаў, міліцыя ня хоча ўмешвацца, нават крымінальныя справы не заводзяць… Я кажу: ці ты разумееш, што гэта такое? Пры чым тут гомікі — ня гомікі? Паглядзі на сябе: ты дарослы мужчына, жывеш адзін, заўтра цябе знойдуць з сотняй нажавых на целе, скажуць гомік, і разьбірацца ніхто ня будзе. Ён сарваўся: а што я зраблю?..

Праблема ў тым, што на працягу доўгага часу і з дапамогай савецкага крымінальнага кодэксу, які караў за «мужаложства», у грамадзтве быў створаны вобраз гоміка, «інакшасьць» ці нават «іншаплянэтнасьць» якога вычэрпвалася ягонай сэксуальнай арыентацыяй. І нармальны разумны сьледчы проста разводзіў перад такой справай рукамі. Бо гаворка ішла пра нейкіх асаблівых гуманоідаў, а не людзей. Звычайныя законы для звычайных «вась» пераставалі працаваць. Аварыя НЛА, куча трупаў, але не людзей, каго арыштоўваць?

Прапаганда гомасэксуалізму — як адваротны бок таго артыкула ў савецкім КК — выконвае тую самую ролю фармаваньня вобразу асобы, самадастатковай сваёй сэксуальнай інакшасьцю — такой, як герой інтэрвію ў «НН».

Няма сумневу, што трэба бараніць правы чалавека і што правы чалавека ня мусяць «уразацца» ў залежнасьці ад сэксуальнай арыентацыі гэтага чалавека, бо гаворка йдзе пра роўныя правы людзей, а не людзей і гомасэксуалістаў. Апошні распадзел, калі ў гоміку найперш бачаць экзатычнага гоміка, а не такога самага чалавека найперш, прыводзіць да захапленьня «экзотыкай», да прапаганды гомасэксуалізму, пабочны эфэкт якой — тая самая эскаляцыя гвалту ў дачыненьні да гоміка, які перадусім — гомік, а не чалавек.

Калі падкрэсьліваецца індывідуальнасьць асобы, вартай публічнага знаёмства — гэта адно. Калі ж падкрэсьліваецца «пол» гэтай асобы — гэта іншае. Усе расізмы з нацызмамі заўсёды ўзрасталі на глебе нянавісьці да іншага, бо бачылі не Абаму, а чорнага, не Эйнштэйна, а жыда, не Асобу, а гоміка. Толькі ж здаровы розум мусіць пераадолець гэты чыста жывёльны падыход. Калі хочаш ацаніць мяне, глядзі на маю душу, на маё сэрца, на мой розум, а не на мае яйцы.

Тады ж у 1997–м я надрукаваў у «НН» завочную палеміку з амэрыканскім пісьменьнікам Уайтам. Ён даводзіў адметнасьць псыхікі, сьветабачаньня й творчасьці геяў. Згадваю пра гэты эпізод, бо ён — з прамінулай эпохі. Тады й праўда шмат палемізавалі пра спэцыфіку творчасьці мастакоў–геяў, пра іншы сьветапогляд і нават новыя далягляды сусьветнай культуры ў зьвязку з гэтым. Уайт імкнуўся сьцьвердзіць, што геі — гэта субкультура, а ня яйцы. Але вось усё скончылася. Тэма вычарпалася. Не чуваць таго Ўайта, не відаць новых артыкулаў, ніхто не спрабуе ўнікаць у нейкія там інтэлектуальныя асаблівасьці. Паўсюль гучыць адно: хто каго й куды.

Што ж тут прапагандаваць? І сярод кітоў, кажуць, ёсьць гомікі. Але, назіраючы за імі, мы наўрад ці найперш думаем пра гэта.

Я вось прачытаў, што ў Англіі выйшла кніжка, якая абвяргае, што Фрэдзі Мэркуры быў гомасэксуалістам. Кажу пра гэта сяброўцы, яна ў адказ: а мне ўсё адно. І мне ўсё адно. Хіба гэта як–небудзь мяняе адносіны да музыкі Чайкоўскага?

Ніякі не герой, а ўбогі чалавек той, чыя першая й галоўная вартасьць — гома– ён ці гетэрасэксуал. Колькі б ні махаў ён гэтым ці тым сьцягам. Дзе асоба? Дзе тое, што ён робіць? Ён яшчэ чаго–небудзь дасягнуў у жыцьці? У яго ёсьць цікавыя думкі? Можа быць, рэдакцыі варта было рэкамэндаваць іх?

Той, хто напінаецца быць першым ува ўсім, непазьбежна аказваецца лідэрам глупоты.

Меркаванні з форума:

ushchent
04.02.2009 // 13:24: Все-таки видно различие между Вами, Сергей, и новым поколением НН.

На Радыё Свабода еще висят истории Вячорки и Шило, которые тоже якобы борятся за свои права. Только никто из независимых публицистов не рискует сказать, что это лобовая демократическая пропаганда. Потому что все мы как-то согласны, что информационная война за Свободу - это благое дело.

А тут появился А. Полуян, которые не вписался в Вашу систему координат. И бац - рефлекс сработал, и Вам сразу стало неуютно.

Скорее бы в Радыё Свабода произошла такая же смена поколений, как в НН. Может, тогда нас перестанут бомбить правильными сюжетами про уже надоевших героев нации.

esc22
04.02.2009 // 13:35 Т.е Вы хацели назвать "змагароу" за свабоду - дурнямi?
Ведь принципы работы что одних, что других похожи. Т.е Милинкевич, который встал первым среди оппозиции " непазьбежна аказваецца лідэрам глупоты". Вот к чему приводит Ваш гомофобный материал.

А слово свобода, вам нужно написать на видное место и всегда его видеть перед собой и помнить у себя в голове, к сожалению, в этом материале, она полностью отсутствует. И как Вы можете работать в независимом проекте ?!?!? Как говорят "другие" "лідэры глупоты" ГАНЬБА!

Мы - Беларусы!
04.02.2009 // 14:34 Ня ведаю, што за мажоры цяпер працуюць у «НН», але дакладна скажу, што гадоў дзесяць таму сэксуальная арыентацыя там ніяк не ўплывала на ацэнку чалавека, не рабіла зь яго героя і не была прадметам асаблівай увагі журналістаў і чытачоў.
--------
хада думкі правільная, засталося яшчэ перастаць даваць ацэнку чалавеку па нацыянальнай прыкмеце, па любові да сымболікі ці асобнага правапісу, па мове, на якой той размаўляе - і мы апынемся ў пачатку сістэмы каардынат і будзем ацэньваць чалавека па справах і талентах, а не па нейкіх штучных параметрах

alyrik
04.02.2009 // 20:05 - Ці пасьля гэтага яшчэ хтосьці з маладых людзей ня хоча стаць геем? «Рэдакцыя рэкамэндуе». -

гы, спадар Дубавец, вы сур"ёзна?
Ірацыянальная выснова. Абдумайце яе яшчэ раз і яшчэ

Паводле «Белорусские новости»

Аўтар артыкулу: gaybelarus.by

 Надрукаваць  Адаслаць спасылку сябру  Атрымаць копію  Камэнтаваць